Jaren geleden begon ik met blogs schrijven op Webdrift.nl. Ik schreef over het leven met Lou, over de zorg en over alles waarin ik vastliep. Het was mijn psychologische uitlaatklep.
Alles was hectisch en nieuw in die rare zorgwereld waarin we beland waren. Niks, maar dan ook níks, ging vanzelf. Dus schreef ik het van me af. Schopte ik waar nodig. Soms zo hard dat mijn blogs over onmogelijke zorgbureaucratie zelfs in de Eerste en Tweede Kamer terechtkwamen.
Webdrift werd per ongeluk door een provider offline gehaald. Een deel van mijn blogs ging verloren. Ik zette een deel opnieuw online.
En toen ergens verloor ik mijn schopkracht. Even geen energie en ruimte meer om me vol in die zorgwereld te begeven. Ik had ruimte nodig om zélf weer te voelen dat ik er was en om alles op orde te brengen.
Verhalen die nog verteld moeten worden
Maar toen ik laatst de documentaire Honderd dagen in de gehandicaptenzorg zag, raakt die iets in mij. Het liet me opnieuw zien wat er gebeurt als je eerlijke oprechte verhalen deelt. Als je jezelf kwetsbaar opstelt en de boel opengooit. Over wat gaat, wat schuurt en wat het met mensen doet.
En ik voel ineens heel sterk: ik heb hierin zelf nog iets te doen. Er zijn zoveel verhalen die verteld mogen worden. Verhalen van ouders. Van gezinnen. Ook van ouders van kinderen die hun eigen ervaringen niet zelf kunnen vertellen.
Ik ben een tijdje uit de strijdbare zorgouderrol gestapt maar ik heb me altijd gesteund gevoeld door andere ouders. Wetend dat die het snappen. En dat helpt. Dat wanneer je die gekke zorgwereld totaal omverwacht binnen geslingerd wordt: dat je niet alleen bent. Ook als je zelf de woorden even niet hebt. Dan heb je misschien wat aan de woorden en verhalen van anderen die hetzelfde meemaken.
Helemaal uitgeschreven en uitgeschopt ben ik blijkbaar niet. Want ik ga naast Webdrift via ‘Niet helemaal volgens plan’ weer verhalen delen op Instagram en Facebook. Verhalen die verteld mogen worden. Maar vooral gevonden op het moment dat het uitkomt.
Nieuw: Podcasts over zorgintensief ouderschap
Ik ga gewoon klein beginnen. Eerst eens ga ik mogelijke volgers zoeken: andere zorgouders. En vervolgens wil ik heel graag een nieuw pad bewandelen en dat is een aantal podcasts maken over verschillende thema’s. Thema’s die ik ken. En waarvan ik denk: daarover zou ik heel graag in gesprek gaan met een andere ouder en dat opnemen en monteren.
Ik denk aan onderwerpen als het regelen van taxivervoer en de strubbelingen die daarbij komen kijken. Over jarenlang zoeken naar een diagnose, of juist het moment waarop die diagnose er eindelijk is. Over de eerste stap naar speciaal onderwijs. Over de kleine overwinningen waar je intens gelukkig van kunt worden.
Maar ook over de stress van epilepsie, een scolioseoperatie en alles wat zo’n medisch traject met je gezin doet. Over hoe je de zorg combineert met werk en wat voor gevolgen dat heeft.
Dus: heb je ervaring met een van deze thema’s en durf het je wat om hierover met mij in gesprek te gaan? Meld je vooral. Ik heb ook niet veel ervaring met een podcast maken, dus dit wordt sowieso een experiment. Maar dat lijkt mij leuk en jij hoeft alleen maar met mij te kletsen!
Want ik weet hoe fijn het kan zijn om iemand iets te horen vertellen wat je zelf ook meemaakt, maar nog niet goed onder woorden kon brengen. Of om te luisteren naar een ervaring waar je zelf misschien nog middenin zit. En zo blijven die verhalen ook voor anderen beschikbaar.
Ik wil ruimte maken voor eerlijke verhalen. Voor herkenning, nieuwe inzichten, kritische vragen en gesprekken die ergens over gaan.
En wie weet schop ik ook af en toe toch weer eens lekker ergens tegenaan.
#Niet helemaal volgens plan.
