Wat heb ik mij rot gevoeld en machteloos. Een beetje ‘uitzichtloos’ van niets dan gedoe. De mensen om me heen weten dat ik er wat van maak. Dat ik blijf lachen. Blijf gaan. Maar op best wat momenten voelde ik me laag aan de grond. Ik hoor vaak dat je uit de diepste dalen het meeste kunt halen. Maar ik heb me weleens afgevraagd deze maanden: wat heb ik hier uit te halen en waarom? Dan zag ik het even niet.
Bijvoorbeeld toen mijn dochter heeft gevochten om leven en dood. Ik vond het een onmenselijke operatie. We zijn 3 maanden en 7 dagen verder. Deze week was de controle bij de chirurg. Dan komen er toch wat herinneringen op. Dan besef je je hoe snel je slechte herinneringen wegstopt en negeert. Omdat als ze opkomen ze als de dag van gisteren door merg en been snijden. Wat was die periode onmenselijk heftig. Slopend. Alles omvattend. Ze zeggen dat in alles een les te vinden is. En dat is mooi gezegd. Maar als het je kind betreft in pijn of ongelukkigheid dan voelt het gewoon hels en niet te dragen. Machteloos.
Toch is de les die beide kinderen me geven de kracht. De kracht om de wereld om je heen te nemen zoals die is. En daar het beste op te bouwen. Het diepe besef dat er maar heel weinig is wat er echt toe doet maar heel weinig wat je nodig hebt. En die dingen die er voor jou toe doen groots te maken, te laten stralen.
Een dak boven je hoofd
Laag aan de grond voelde ik me ook omdat ik gewoonweg geen uitzicht had op een dak boven mijn hoofd. Een crisis op de woningmarkt en dan een huis moeten vinden met een gehandicapt kind waardoor je geen enkel gewoon betaalbaar huis in kunt, omdat een trap nou eenmaal niet echt werkt in combinatie met een rolstoel. Keer op keer weer proberen. Hulp vragen. Deksel op neus. Voelen dat niemand gaat helpen. Maar niet weten hoe je deze situatie zelf kunt doorbreken. Omdat je alle opties pakt maar gewoon steeds verder verdwaalt in uitzichtloosheid. Bij je ex in huis moeten. Omdat je gewoon niets hebt kunnen regelen terwijl het je dag en nacht heeft gekost. En je gewoonweg niet voor je kind kunt zorgen anders. Een huis regelen zou me anders allang gelukt zijn. Dat regel ik wel. Maar het drukt de pijnlijke plek in dat het allemaal gewoon heel heel veel moeilijker en soms ondoenlijk zwaar is met Milou. Het is gelukt uiteindelijk: ik heb een huis. En dat geeft letterlijk weer perspectief.
Scheiden: de elementen wezen ons de weg
De vader van Milou en ik zijn al 5 of inmiddels denk ik 6 jaar uit elkaar. Maar bleven toch in hetzelfde huis wonen voor de zorg van milou. We hadden geen idee en energie net na de scheiding om ook dit te gaan regelen. En ik besef me nu ook: hier en nu was het moment en toen (5/6 jaar terug) niet. Toen was ik omgevallen. Want dit traject met twee aangepaste huizen organiseren was hels. En wil ik nooit nooit meer. Het zijn de elementen die ons deze richting op geduwd hebben. We hadden een tweede gammel boshuisje waar we dan heen gingen als we niet bij de kinderen waren. Maar ik kreeg galstenen. Moest met spoed geopereerd. Op dat moment begon het -14 te vriezen. Om er weken later nog amper hersteld van de operatie achter te komen dat de leidingen waren bevroren en geknapt. Huisje onbewoonbaar verklaard. En dus geen uitvalsbasis meer beschikbaar voor de tijd zonder de kinderen. En toen moesten we dus nadenken over opties en bedachten we: dit is het moment voor een permante scheiding. Alle signalen waren daar. En de interne behoefte ook, al is mijn eigen behoefte daarin ook jarenlang ondergesneeuwd geweest: de wil was er zeker: de kracht en energie niet naast alle zorghectiek.
Dag maatje
Laag aan de grond voelde ik me ook na het stranden van een relatie waarvan ik dacht dat het voor het leven was. 10 dagen na de operatie van Milou. Ruziënd uit elkaar. Ik kreeg het niet gecombineerd. Het heeft veel blootgelegd in mijn eigen overtuigingen en mechanismen. Over mijn eigen plek innemen en voor mezelf zorgen. En misschien was dit wat ‘eruit gehaald’ moest worden. En is dat verschrikkelijk veel waard en ontwikkel je zo verder. Maar de andere kant is dat ik mijn maatje mis. Dat er zoveel wel was. Dat ik me gekwetst voel in de manier waarop. Dat het verschrikkelijk pijn doet. En dat ik maar blijf denken: had het ook anders kunnen gaan. Was het de man van mijn leven maar op het verkeerde moment? Of was het een illusie van verbinding waar ik zo graag in wilde geloven. Maar voor mezelf weet ik: Voor mij was die liefde daar. Maar tegelijkertijd: zo is het niet gegaan, dus dit is blijkbaar hoe het lopen moest. Het is moeilijk een plek te geven zonder goede afhechting. Maar ook dat moet blijkbaar zo zijn.
De zon gaat schijnen: we gaan weer vooruit
Ik heb mijn portie en mijn uitdagingen hoop en denk ik voor de afgelopen jaren wel gehad. Het is tijd dat de zon gaat schijnen. En dat gaat hij weer doen. En ik ga meestralen. Met een Milou die leeft en waar diepe angsten losgelaten mogen worden. Met een dak boven mijn hoofd en dat van mijn kinderen. Mijn eigen plek. Waar ik mijn eigen kleine paradijs ga bouwen. En in de wetenschap dat ik niet alleen ben en diep rijk met zoveel mooie mensen om me heen. Waar ik aan bepaalde kanten ervaar dat ik er alleen voor sta en nergens op aan kan komen van allerlei veel minder vanzelfsprekende kanten mensen me te hulp. Ontroerend. Het emotioneert me. En het raakt me diep in mijn hart. Ik voel hoe diep mijn liefde daarin stroomt. Het zijn de laatste loodjes naar mijn leven weer op orde. Sinds lange lange tijd gaan we weer vooruit.